Zadajesz proste pytanie: "Jak było w szkole?". W odpowiedzi słyszysz mruknięcie. Nawet nie podniósł wzroku, a jego kciuk przesuwa się po ekranie w hipnotycznym rytmie. Kiedy w końcu pękasz i każesz natychmiast odłożyć urządzenie, zaczyna się piekło: krzyk, płacz, trzaśnięcie drzwiami. Zostajesz w korytarzu z trzęsącymi się rękami.

Czujesz strach, że tracisz z nim kontakt. Czujesz wściekłość, że woli wirtualny świat od rozmowy z Tobą.

Mózg rozwijającego się człowieka jest bezbronny. Najpopularniejsze aplikacje są projektowane przez inżynierów uwzględniających mechanizmy uzależnień, by utrzymać uwagę za wszelką cenę. Dając najmłodszym smartfon bez odpowiedniego nadzoru, to tak, jakbyś posadziła ich w kasynie.

Zabieranie sprzętu siłą nie rozwiązuje problemu – powoduje jedynie bunt wywołany fizjologicznym odcięciem bodźców. Sztywne zakazy tylko budują mur między Wami.